HomeBlogMultimediaContactStatistieken

Uit het dagboek van een Franciscaan

27 februari 2016 21:26 - Behaeghe Manu

Uit het dagboek van een Franciscaan, proost van de jeugdbeweging l’Antoniana.

Een heel speciaal geval: twee van mijn pelgrims, zussen en meisjes van Zarauz, trouwen met twee Belgische broers. 1933. Ik kan niet minder dan hier verslag  uitbrengen van een speciale gebeurtenis: een dubbel huwelijk van twee zussen uit Zarauz: Doña Soledad en Manolita Garcia, dochters van Don Julian Garcia, veearts van deze stad gedurende meer dan veertig jaar, trouwen met twee broers uit Izegem (België) Don Gaspar en Don José  Vanbesien.

Ziehier hoe het gebeurde:

De señoritas gingen met mij op bedevaart op 22 mei 1926 en we ontmoeten een Belgische bedevaart, die onze aandacht trok door de vurigheid waarmee ze aan alle evenementen deelnamen. Verscheidene van hen logeerden in ons hotel. Een oudere heer was zeer geïnteresseerd in Doña Manolita en vroeg haar adres aan andere pelgrims. Korte tijd later schreef hij haar een brief in het Frans met de aanzoek voor zijn zoon José. Manolita kende een weinig Frans, niet voldoende om de brief te beantwoorden, ze vroeg hulp aan haar moeder Doña Luisa Fernandez die goed Frans sprak daar ze lange tijd in Frankrijk verbleef. Ze antwoordde dat ze in principe akkoord ging en zo verliep het contact langs de ouders. Ik veronderstel dat er foto’s uitgewisseld werden om elkaar te leren kennen.

Een paar jaar later kwam José naar Lourdes met zijn broer Gaspar, een paar jaar ouder, daar ontmoette hij Manolita en Gaspar werd verliefd op Soledad, de oudere zus van van manolita. Maar als welopgevoede jongen, met veel respect, zegde hij niets zaan Soledad. Pas terug in België verzocht hij zijn vader weer contact op te nemen met de moeder van Soledad en een aanzoek te doen.

De relaties werden schriftelijk verder gezet en niettegenstaande het verlangen van de verloofden om zo spoedig mogelijk te trouwen, waren de ouders van de meisjes wat terughoudend. Ze hadden enkel die zusjes thuis, hun enige zoon was reeds vele jaren op zee als machinist op een stoomboot in de Verenigde Staten. Daar de ouders al wat op leeftijd waren werd het huwelijk uitgesteld tot in 1933, in augustus trouwden ze in de Jezuïetenkerk in Loloya. 

De broers Gaspar en José Vanbesien kwamen hier op 18 augustus 1933 aan. Daar ze een priester zochten die Frans en Spaans sprak, werd ik aangezocht, wat ik dankbaar aanvaarde. Op de 24 augustus 1933 reden we met vijf auto’s naar Loloya waar we om 11.30u aankwamen. Aanstonds werd de ceremonie ingezet. Ik stelde de in dit geval gebruikelijke vragen in het Frans aan de mannen en in het Spaans aan de dames. Deze plechtigheid had plaats in het Heilig Huis, het huis waar San Ignacio geboren werd, stichter van de Jezuïetenorde, in de stad Azpeitia, in de sacristie van de Heilige Kapel. De jonggehuwden woonden de mis bij die opgedragen werd door de neef van de zussen Garcia; Don Benito Garcia, pastoor van Salamanca. Ondertussen gaf ik wat uitleg in het Frans. Na de godsdienstige plechtigheid reden we met de auto’s naar het huis “Balneario de San Juan”, dichtbij Loloya, voor het banket. Rond vier uur keerden we terug naar Zarauz want de jonggehuwden vertrokken onmiddellijk naar Lourdes om O.L.Vrouw te bedanken, die dit huwelijk mogelijk maakte. Na enkele dagen in Frankrijk kwamen ze terug naar Zarauz om afscheid te nemen en naar Izegem (Belgïe) te vertrekken, waar ze zeer gelukkig leven.

Manolita en Soledad waren twee van de beste actrices van de Traditionele Club van deze stad, het dagblad “La Constancia” kondigde op 8 augustus het huwelijk aan als volgt:

Uit Zarauz, aangekondigde huwelijken:

Op de 24ste van deze maand, treden in het huwelijk met twee Belgische broers, de mooie en gedistingeerde señoritas Soledad en Manolito Garcia. De plechtigheid zal waarschijnlijk plaatsvinden in het heiligdom van Loloya. We sturen onze gelukswensen en dat God hen zegene in hun nieuwe staat. Na de huwelijksreis zullen ze zich in België vestigen. Het vertrek van de zussen Garcia laat een grote leegte in de Traditionele Club want ze waren twee van de beste elementen. De twee, en vooral Mamolita in de rol van Ana Mari in “El Caserio”, waren volgens getuigenis van vele personen, goede actrices. We troosten ons bij de gedachte dat deze nieuwe weg hen een kroost zal bezorgen. Om het afscheid te vieren zal het artistiek kader hen een eenvoudige hulde brengen over een paar dagen. 

La Juventud Antoniano